Πολύ απλά "δεν πειράζει"!

Εχτές μου θυμήσανε κάτι σημαντικό και αυτό με τη σειρά του, μου θύμησε κάτι που μου συνέβη πριν κανά δυο εβδομάδες! ΄Ημουν στο μετρό. 

 Δεν θυμάμαι γιατί. Θυμάμαι όμως ότι δεν ήταν κάποια δουλειά ή υποχρέωση γιατί δεν βιαζόμουν. Ήταν απόγευμα- θα μου πείτε και τι με νοιάζει εμένα αν ήταν και μεσημέρι, αλλά έχει και αυτό τη σημασία του, μπορώ να σας διαβεβαιώσω. Μπαίνω στο μετρό και κατεβαίνω στη στάση του Συντάγματος. Πηγαίνω προς την  έξοδο "Αιγάλεω". Κατεβαίνω τα σκαλιά για να φτάσω στις αποβάθρες! Και μόλις κατεβαίνω και το τελευταίο αρχίζει το όλο σκηνικό!

Για όσους χρησιμοποιούν μετρό ή ηλεκτρικό, μπορεί να τους φανεί πολύ γνώριμο όλο αυτό.
Ο συρμός ήταν ήδη εκεί και μόλις κατέβηκα και το τελευταίο σκαλί και έκανα και ένα βήμα ακούστηκε ο ήχος που προηγείται του κλεισίματος των θυρών του συρμού. Και τότε κάνω αστραπιαία τη σκέψη "και γιατί να τρέξω; αφού δε βιάζομαι. Άσε που μπορεί και να μην προλάβω τελικά να μπω και να χτυπήσω". Και πάνω σε αυτή τη σκέψη προχωράω λίγο ακόμα και ώσπου να φτάσω λίγο πιο κοντά, οι πόρτες κλείνουν και ο συρμός φεύγει. Εγώ παραμένω στην  θέση μου ψύχραιμη, ήρεμη και ικανοποιημένη από την απόφασή μου, ώσπου........ δέχομαι ξαφνικά ένα σπρώξιμο στην πλάτη το οποίο συνοδευόταν και από τη φράση "Άντε κοπέλα μου! Άντε!". Κοιτάω και βλέπω έναν κύριο ο οποίος ερχόταν με φόρα για να μπει στο συρμό έστω και τελευταία στιγμή και σταμάτησε από πίσω μου.

Και λέω εγώ τώρα. Ας πούμε ότι όντως βιαζότανε, υπήρχε τόσος χώρος αριστερά και δεξιά, που εγώ πραγματικά, αποτελούσα ένα μηδαμινό εμπόδιο που μπορούσε να ξεπεραστεί εύκολα! Επίσης εάν δεν βιαζότανε, τότε αναρωτιέμαι- γιατί μου έχει συμβεί και εμένα- γιατί βάζουμε τον εαυτό μας σε μια διαδικασία να βιαστεί και να πιεστεί, να τρέξει, να προλάβει ένα συρμό που σε λίγα δευτερόλεπτα θα κλείσει τις πόρτες του και να μην περιμένουμε ήρεμα τον επόμενο που θα έρθει σε 4 λεπτά! Είναι τόσο περίεργο που βιαζόμαστε και όταν δεν βιαζόμαστε! Που μεγάλες αποστάσεις και χώρους τους βλέπουμε σαν μικρές τρύπες! Που σπρώχνουμε και αγανακτούμε χωρίς να υπολογίσουμε ότι μπορεί ο άλλος να πάθει κάτι από αυτή μου την κίνηση!
Τέλος πάντων. Για να μην τα πολυλογώ, εγώ του απάντησα του κυρίου πολύ απλά "Δεν πειράζει" και συνέχισα να πηγαινοέρχομαι περιμένοντας τον επόμενο συρμό, ο οποίος όντως ήρθε μετά από 3 λεπτά! Μαγεία!!!