Excuse me....where are you from?

Ήταν ένα επεισοδιακό απόγευμα, μετά από ένα άκρως επεισοδιακό διήμερο...
Κουρασμένες και με σακίδια στους ώμμους πήραμε το τελευταίο - επιτέλους- τρένο, για να γυρίσουμε στο σπίτι. Αφού αλλαξαμε τέσσερα βαγόνια, βρήκαμε ένα που να έχει τρεις θέσεις, που να είναι κοντά η μία στην άλλη, και εναποθέσαμε τα κουρασμένα μας κορμιά. Δίπλα μου καθόταν ένα αγόρι. Δεν το είχα προσέξει καθόλου. Το μόνο που με απασχολούσε εκείνη τη στιγμή ήταν, αν μπορούσα, να βάλω φτερά στο τρένο και να φτάσω όσο το δυνατόν νωρίτερα στο σπίτι και να τελειώσει αυτή η ατελείωτη μέρα!
Καθισμένες, λοιπόν, αντικριστά στο τρένο, αρχίσαμε να μιλάμε ελληνικά. Ασύστολα και ασταμάτητα, όπως αρμόζει σε κάθε έλληνα που σέβεται τον εαυτό του. Ξαφνικά, νιώθω ένα σκούντηγμα στον ώμμο και ακούω μια φωνή να μου λέει "excume me, where are you from?".  Γυρνάω και βλέπω αυτό το αγόρι που μου μιλούσε πριν. Ήταν ένα αγόρι γύρω στα 15, με πρόσωπο μικρού παιδιού. Ο τόνος της φωνής του ήταν πολύ ήρεμος και πολύ γλυκός.
Στην αρχή νόμιζα ότι τον είχαμε ενοχλήσει γιατί μιλούσαμε συνέχεια. Αλλά η επόμενη κουβέντα του μας απέδειξε το αντίθετο. Η απορία του ήταν ότι δεν μπορούσε να μας καταλάβει και ήθελε να μάθει από ποια χώρα είμαστε και μιλάμε αυτή την ακαταλαβίστικη γλώσσα. Του είπαμε ότι είμαστε από την Ελλάδα. Μας ρώτησε αν είμαστε από την Αθήνα. Του απαντήσαμε καταφατικά! Γέλασε και μας είπε ότι θέλει να έρθει κάποια στιγμή. 
Όποτε μας μιλούσε κοκκίνιζε το πρόσωπό του. "Τα αγγλικά μου δεν είναι πολύ καλά", μας είπε. Του είπαμε ότι τα αγγλικά του είναι πολύ καλά. Και το εννοούσαμε. Σε μια χώρα που δεν μιλάει κανένας αγγλικά, παρά μόνο κάποιοι νέοι φοιτητές που σπουδάζουν αγγλική φιλολογία, το να ακούμε ένα παιδί στην ηλικία του να μπορεί να επικοινωνεί με άλλους στα αγγλικά είναι κάτι καλύτερο από "καλά". Είναι τέλειο! Και το πιο τέλειο είναι ότι ένα παιδί 14 ετών είχε το θάρρος, ή μάλλον είχε το ελεύθερο πνεύμα να μιλήσει σε τρεις αγνώστους και να λύσει την απορία του για κάτι που δεν καταλάβαινε.
Για εκείνον ήταν μια νέα πληροφορία και μια μικρή εξάσκηση των αγγλικών του. Για εμάς ήταν μια πολύ όμορφη στιγμή και ένα χαμόγελο που μας έφτιαξε την επεισοδιακή μας μέρα καθώς και η ελπίδα ότι όλοι οι άνθρωποι μπορούμε να είμαστε ελεύθεροι και να δίνουμε ευκαιρία στο διαφορετικό κάνοντας ένα πολύ απλό πράγμα. Χρησιμοποιώντας αυτό που μας κάνει να διαφέρουμε....τη γλώσσα!

Υ.Γ. Τον ρωτήσαμε το όνομά του. "My name is Fero", μας είπε...